De kracht van kinderen.

Column:     De kracht van kinderen.

Brigitte en Paul melden zich bij mij. Na vijftien jaar samenwonen is de koek op. Brigitte wil weg.

Voor Paul kwam dit als een donderslag bij een heldere hemel. Hij had dit niet zien aankomen. Brigitte en hij waren zielsverwanten, zo zei hij.  En die liet hem nu in de steek. Nu, op dit moment, dat hij pas volledig arbeidsongeschikt was verklaard.

Paul en Brigitte zaten elk op een andere plek in de rouwcurve. Daarnaast kampte Paul niet alleen met de rouw van de relatiebeëindiging, maar ook met het verlies van zijn gezondheid. Dat leidde bij hem tot agressief gedrag en hij liep meer dan eens weg van de mediationtafel. Ik riep hem telkens terug en hij kwam ook terug. Ik tekende de rouwcurve en legde deze uit. Er was ruimte voor verdriet, maar toch werd de onderlinge communicatie in eerste instantie niet beter.

Brigitte en Paul woonden nog samen in hun koopwoning, die intussen wel verkocht was maar nog niet was opgeleverd. Brigitte wilde graag weg, maar had geen andere woonruimte. Intussen meldde zij mij wel dat Paul haar thuis diverse keren agressief bejegend had, haar sloeg en dat de politie daarom thuis was geweest.  Zij wilde niet meer samen met hem aan de mediationtafel zitten.

Paul en Brigitte hebben samen een tweeling van veertien jaar. Ik mocht met de meiden in gesprek. Ik luisterde ook naar hen, hoorden hun wensen en zag hun verdriet. Ik zag twee volwassen meiden, te volwassen voor hun leeftijd.  Ze beschermden hun ouders, maar durfden hun verdriet niet te bespreken met ouders. Samen met  de kinderen en de ouders,  heb ik daaraan gewerkt.

Ondertussen ging ik al pendelend heen en weer tussen Paul en Brigitte. Op die manier ontstond er een ouderschapsplan met alimentatieberekening. Ik hield hen voor dat hun relatie ook goede dingen heeft “opgeleverd”, namelijk een schitterende tweeling. Deze mooie herinneringen mogen gekoesterd blijven. Toen het ouderschapsplan door mij geschreven was, gaven Paul en Brigitte beiden  aan dat dit document in één gezamenlijk gesprek ondertekend kon worden.

Ik zag ze samen de trap op komen, Brigitte en Paul. Samen keuvelend. Een ongedwongen, plezierig samen zijn. Er was iets veranderd. Wat dan, vroeg ik. “De kinderen hebben ons verteld hoeveel last zij hebben van onze ruzies”, zei  Brigitte. “Dat mag niet”, zei Paul. Dat was voor hen reden geweest om bij elkaar te gaan zitten en een goed gesprek te hebben. 

Kinderen krijgen zoiets voor elkaar. Niet altijd, maar dit keer wel.

miriam@cervixmediation.nl