Column: Haar handje
in de mijne.
Mijn dochter van zeven en ik lopen op zaterdagmiddag samen
door het centrum. We hebben wat “vrouwenboodschappen” die gedaan moeten
worden. Er “moet” een feestjurk worden gekocht voor oma
die binnenkort negentig jaar gaat worden.
Terwijl we samen een ijsje eten op de goede afloop van de
zoektocht, kijken we naar de mensen die over de markt lopen. Even later staan we op om op de markt een
bosje bloemen te gaan scoren. Het is druk. Ik voel haar handje in de mijne
glijden; ze wil me niet kwijtraken in de
drukte. Mama is toch nodig, al doet ze soms net van niet. Een gewone
zaterdagmiddag met een gezellig samenzijn waar ik als moeder ontzettend van kan
genieten.
Ik realiseer mij dat er ouders zijn voor wie dit samen zijn
met hun kinderen minder vanzelfsprekend is en misschien wel ontbreekt. Dit kan
veel oorzaken hebben, maar echtscheiding is daar één van. Scheiden betekent dat
je je kinderen niet 24/7 meer bij je hebt. Dat i
s een rouwproces dat je als ouder doormaakt, ook wanneer je zelf het initiatief voor de scheiding genomen hebt. Tijdens de mediation kan er aandacht zijn voor dit rouwproces.
s een rouwproces dat je als ouder doormaakt, ook wanneer je zelf het initiatief voor de scheiding genomen hebt. Tijdens de mediation kan er aandacht zijn voor dit rouwproces.
Soms lukt het zelfs om als ex-partners samen hierover te
rouwen. Onlangs had ik een zeer geëmotioneerde vader aan mijn
mediationtafel. Moeder had een nieuwe
vriend met een zoontje van dezelfde leeftijd als hun zoon. Het zoontje van de nieuwe partner had bij moeder
gelogeerd en de kinderen hadden daar erg van genoten. Vader besefte door de
scheiding geen deel uit te kunnen maken van dit stukje uit het leven van zijn
zoon. Het was mooi om te zien hoe moeder vader de ruimte gaf om deze emotie te
tonen . Zijn verdriet mocht er zijn, net zoals dat van haar.
Zo kan emotie ook verbinden !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten